• YABANCI MAHKEME KARARLARININ TANINMASI ( Yetkili Kılınan Hukuk Uygulanmamakla Birlikte Eğer Bu Kural Uygulansaydı Dahi Aynı Sonuca Varılması Halinde Tanıma İsteminin Reddedilemeyeceği )
KARAR: Dava, yabancı mahkeme ilamlarının tenfizine ilişkindir.
Boşanma ve ayrılık davalarında deliller, maddi vakıaların ispatı gibi hususlar usul hukuku kuralları ile ilgili olması sebebiyle, hâkimin hukukuna tabidir. Bu devletlerin hükümranlık hakkı ve mahkemelerin yargılamayı kendi hukuklarına göre yapmaları gerektiğinin tabii sonucudur.
Tenfizi istenen Gent Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.3.2002 tarihli, boşanma davası süresince alınan geçici tedbir niteliğindeki velayet, kişisel ilişki ve nafakaya ilişkin kararların tenfizi için kesinleşmesine gerek yoktur.
Boşanmaya ilişkin aynı mahkemece verilen 5.11.2002 tarihli ilamın ve kesinleşmesini gösterir belge aslı ve onanmış tercümesinin dosyada mevcut olduğu, 2675 Sayılı Yasanın 37/b maddesinin koşullarının oluştuğu ilamda Türk kamu düzenine açıkça aykırı bir yönün bulunmadığı, 17 Nisan 1975 tarihinde 1884 Sayılı Yasa ile kabul edilen "Evlilik Bağına İlişkin Kararların Tanınması Hakkında Sözleşmenin" 3. maddesi gereğince, yetkili kılınan hukuk uygulanmamakla birlikte, eğer bu kural uygulansaydı dahi aynı sonuca varılması halinde tanıma isteminin reddedilemeyeceği yönü de dikkate alındığında, her iki ilamında tenfizine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde ret hükmü kurulması doğru olmamıştır.
( YARGITAY 2. HUKUK DAİRESİ E. 2005/3832 )
